"ทำไม..." "แต่..." "ขอบคุณ..."

posted on 03 Sep 2010 23:33 by revia-06

 

คำถามที่ว่า... "ทำไม"

 

ยังหาคำตอบไม่ได้

 

มีคนเคยบอกเอาไว้... ว่าเราจะหาคำตอบเจอเอง

 

แต่ว่า... ทำไม... เราหาไม่เจอ

 

ทำไม... เราไม่ขยันเหมือนเมื่อก่อน

 

ทำไม...​ เราถึงโดนด่ามากขึ้น

 

ทำไม... คนถึงมองเราเหมือนตัวประหลาด

 

ทำไม... เริ่มรู้สึกว่าเกลียดโรงเรียน

          เกลียดครูคนใหม่...  เขาอยู่เหมือนไม่ใช่คุณครู เอาอารมณ์ตัวเองเป็นที่ตั้ง

          เกลียดเพื่อน... ที่ชอบด่านินทาว่าร้ายเรา

          เกลียดการบ้าน... ที่ทำให้ชีวิตเราแทบไม่มีช่องว่างเหลือเลย

 

ทำไม... ดนตรีที่ว่าทำให้จิตใจผ่อนคลายกลับทำให้เราเครียดที่สุด

          ความสุขที่ได้จากการเล่นดนตรี... คือการเล่นเพลงใหม่ๆ เปิดโลกใหม่ รับรู้อะไรนอกกรอบ

          แต่เรา... กลับถูกบังคับให้เล่นเพลงเดิมๆ ท่อนเดิมๆ ซ้ำไปมา

          มือของเราที่เรารักมากที่สุด กลับถูฟาดลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

          มือที่มีแต่รอยแดง กลับถูกใช้ให้ทำงานหนักมากขึ้น มากขึ้น

 

ทำไม... เราต้องเรียน หนักขนาดนี้...

           เรา... โดนดุด่ามากกว่าห้องอื่นๆ

           "พวกเธอเป็นห้องวิทย์-คณิตนะ ทำไมแค่นี้ทำไม่ได้"

           แล้วไงล่ะ เด็กวิทย์คณิต ไม่ใช่คนหรอ ทำไมถึงยัดเยียดและตั้งเป้าหมายเราไว้สูงขนาดนี้

           มันสูงเกินไป

 

ทำไม... เรา...

 

ต้องเกิดมาด้วยนะ

.

.

.

 

ทั้งที่เรา สร้างปัญหาอะไรไว้ตั้งเยอะ

เพื่อนๆไม่ยอมรับ

คุณครูมุ่งประเด็นปัญหามาที่เราคนเดียว

ทุกคน... ร่วมกันมุ่งปัญหามา

จนเวีย... แทบจะรับอะไรไม่ไหว

น่าจะตายๆไป

 

ทุกคนน่าจะมีความสุข

 

แต่... เราทิ้งสิ่งที่เราสร้างมาไม่ได้

ความสุข ที่เราสร้างเอาไว้... ที่พยายามหาทางเอามันกลับคืน

 

ความสุข... ที่ยังมีคนชื่นชม

               มีคนให้กำลังใจ สนับสนุน

               มีเพื่อน ที่แกล้งและปกป้องเราในเวลาเดียวกัน

               มีวง... ที่มือกีต้าร์1ที่รั่วได้ตลอดเวลา

                        และมือกีต้าร์2 ที่ชอบปล่อยมุขแป้กบ่อยครั้ง

                        มีมือคีย์บอร์ดเสื่อมๆ ที่พร้อมจะลวนลามคนทั้งวงได้ในเวลาเดียวกัน

                        มีมือกลอง ที่เป็นเหมือนกับพี่สาวของเวียเสมอ แม้จะเคยทำเวียร้องไห้

                        นักร้องนำ ที่พยายามหาประเด็นเถียงกันได้ทุกเรื่อง แต่ก็เห็นพ้องกันในหลายๆเรื่อง 

                        และ... มีเรา มีมือเบสที่คอยนั่งจัดการทุกอย่าง เป็นคนที่ถูกแกล้งมากที่สุด

 

แต่ก็... พอแล้วล่ะ K-SAIKI... ที่แปลว่า"เครื่องคิดเลข" ชื่อวงที่มือกลองตั้งขึ้น

แม้ผิวเผินความหมายอาจจะดูไม่พิเศษ 

แต่มันเป็นที่มาของเรา... เราทั้งหกคน ที่มีจุดเริ่มต้นมาจากห้องวิทย์-คณิตแห่งนี้

 

ขอบคุณ... ต้นเหตุของปัญหา... ที่ยังสร้างเรื่องดีๆให้เรา

ขอบคุณ... พี่เฟียที่ลากเราไปงานมีตติ้งจนเราบ้าคอสเพลย์

 

และสุดท้าย... ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่ ที่ยืนอยู่ข้างเรามาเกือบสิบสี่ปี และไม่เคยบ่นและคิดหนีไป

     พ่อเราที่ชอบนั่งดูเราซ้อมเปียโน และจับนิ้วเราบีบไปมาเวลาเราซ้อมเบสจนนิ้วถลอก

     แม่เราที่ชอบมองดูชุดสวยๆแล้วตื้อให้เราใส่มันให้ได้

 

ขอขอบคุณ เพื่อนที่อยู่ร่วมโลกเราด้วยค่ะ

เรา... จะไม่ทำให้ทุดคนผิดหวัง

คาดหวังอะไรเอาไว้จากเรา

เราจะทำให้ได้ค่ะ

                                            

               

 

Comment

Comment:

Tweet

เวียอย่าเครียดเลยหน่า
ทั้งครูทั้งซิสเตอร์เราก็ไม่ชอบนะ...เรื่องเป็นที่ตั้ง
สู้ๆนะเออออย่าพึ่งท้อนะ

อย่าลืมสิว่าคอมเม้นท์ืั่4กำลังรอแต่งงานกับแกเสมอนะเวียนะ /โดนตื้บ
สู้ๆนะ

#5 By BDSi on 2010-09-10 20:39

เวีย...

ถึงจะเหนื่อยขนาดไหน

แต่เราก็ยังรักเวียนะฮะ

จะเป็น"เพื่อน"คนหนึ่งที่อยากให้เวียมาปรึกษาได้เสมอ

แม้จะแนะนำอะไรไม่ค่อยได้ก็เถอะ open-mounthed smile lol

#4 By ~♥Atsuri-Sino♥~ on 2010-09-10 20:17

ไอ้ปัญหาที่ว่า เด็กวิทย์-คณิต นี่ก็เจอบ่อยนะ
แต่บางครั้ง เค้าก็จะชอบพยายามหาเหตุผลมาด่าครูอย่างนู้น อย่างนี้ มันสบายใจขึ้นมากเลยนะเฮะ=w=

อย่างน้อยเวียได้มาพูดๆแบบนี้ก็คงทำให้สบายใจขึ้นละมั้งนะ....

แล้วตรงที่..

"ทำไมต้องเกิดมาด้วยนะ"

นะ...
เกิดมาเพื่ออะไร
เค้าก็ไม่รู้หรอกนะ
แต่ตอนนี้คิดว่า พ่อแม่ที่อุตส่าห์ทำให้เราเกิดมาแล้ว
เราก็เกิดมาเพื่อ ทำให้ท่านมีความสุข

ละมั้ง...

พยายามต่อไปนะเวียจัง อย่าท้อ
สู้ต่อไปทาเคชิ!!!!
สู้ ๆ น่อ เหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง แต่อย่าถอยแล้วกัน

ทั้งครูแย่ ๆ เพื่อนเลว ๆ แล้วก็การบ้านทั้งหลายที่เกลียด ก็คิดซะว่ามันเป็นสิ่งที่มีขึ้นเพื่อฝึกให้เราเข้มแข็งดูสิ double wink

วันไหนท้อมาก ก็ลองถอยมาตั้งหลักก่อน ฝืนยิ้มสักหน่อย แล้วค่อยไปสะสางมันต่อ

ถึงมันจะไม่ได้ช่วยให้อุปสรรคหายไปเร็วขึ้น แต่อย่างน้อย ๆ การทำแบบนี้ก็ทำให้ไม่สติแตกไปซะก่อนนะ

แต่เค้าไม่เห็นว่าที่ลากเวียไปงานมีตติ้งจนบ้าคอสเพลย์เนี่ย เป็นเรื่องน่าขอบคุณตรงไหนเลยนะ sad smile

#2 By Zefia on 2010-09-04 10:18

สู้ๆครับ ยิ่งเรียนมันก็จะยิ่งหนักอย่างงี้แหละครับถ้าขึ้นม.ปลายแล้วก็จะยิ่งหนักขึ้นไปอีก สู้ๆครับ

#1 By MiNua on 2010-09-04 09:22